Vorige week kreeg ik op een avond plotseling maagpijn. Iets wat ik van mezelf amper ken. Het voelde zeurend, soms een steek. Onder mijn middenrif. Na een aantal minuten begon ik ook ‘iets’ te voelen in mijn borst, en mijn rug. Of misschien dacht ik het te voelen? Ik wist het niet zeker. Want opeens voelde ik die oude angst, die ik maar al te goed ken, in me opkomen. En ik dacht echt: waar komt dit opeens vandaan? Maar wat ik eigenlijk erger vond was de schaamte die er meteen op volgde.
Ik ben een coach voor mensen met ziekte-angst, ik wéét hoe dit werkt. Ik wéét dat de angst uit mijn lichaam komt, een alarmseintje afgeeft en ik in mijn hoofd allerlei nare gedachten over ziek zijn ga bedenken, én dat hierdoor mijn lichaam nog meer sensaties gaat voelen die ik anders niet eens zou opmerken.
Kennis beschermt je niet tegen voelen
En toch zat ik daar, sinds lange tijd, weer in die spiraal. Met een hoofd dat vragen begon te stellen die de antwoorden eigenlijk al wist. Waarschijnlijk spanning, maagzuur, iets wat ik gegeten had. En toch: de angst was er. Niet allesoverheersend, maar toch duidelijk aanwezig.
Wat mij het meest bezighield was niet de pijn zelf. Het was de gedachte aan de nacht. Stel dat het erger wordt als ik lig? Stel dat ik er wakker van word? Stel dat de angst dan groter is en ik er wel helemaal door overspoeld raak?
Tja, die angst voor de angst is bijna altijd nog het zwaarst
Ben ik dan wel een geschikte coach?
Onder sommigen bestaat het idee, ook bij mij zelf soms, dat je als coach of therapeut op de één of andere manier boven je eigen patronen zou moeten staan. Dat je de angst herkent en hem daardoor ook meteen de kop in kan drukken. Want de kennis beschermt je. Helaas klopt dat niet. Je bent niet ineens voor altijd immuun.
Ik ken de spiraal van hypochondrie tot in detail. Ik werk er dagelijks mee. Ik help mensen om niet meer in de val van geruststelling te stappen, om de sensaties in hun lijf te verdragen zonder er direct een verhaal op te plakken en om te leren dat onzekerheid te dragen is.
Juist omdat ik dit van binnenuit ken, kan ik er iets mee in de sessies. Niet als iemand die zelf nooit meer bang is of alles heeft opgelost. Maar juist als iemand die weet hoe het voelt áls je het niet meteen kan oplossen.
Wat mij die avond hielp
Ik ben niet gaan zoeken op internet.
Dat is mijn persoonlijke grens met ziekteangst: ik zoek niet. Want ik weet wat er dan gebeurt. Bij de derde link die ik aanklik ga ik dood, kan ik alvast mijn crematie voorbereiden en treuren om mijn kind die zijn moeder veel te jong gaat verliezen. Been there, done that 😉
Ik besloot om even de rust te nemen, en te gaan zitten met mijn hand op mijn buik. Bij die angst, want ertegen vechten werkt toch niet. Iets wezenlijk anders dan vroeger is dat ik mezelf heb toegestaan dat ik even last mocht hebben van de pijn en ook de angst die erbij kwam kijken. Zonder er meteen een conclusie aan te verbinden. Of een doemscenario.
En wat daarbij nog het allermeest hielp was mijn besluit dat ik het niet op dat moment hoefde op te lossen.
Enerzijds was daar dus de schaamte om in die spiraal terecht te zijn gekomen en de angst voor de angst. Maar nog meer de vraag: ben ik dan wel een goede coach? Het heeft me echt enkele dagen bezig gehouden. Niet de angst, mijn maagpijn zakte als snel, maar wel die vraag. Tot ik dacht: ja, ik ben nog steeds een goede coach voor mensen met hypochondrie en angst voor de dood. Omdat ik nooit iemand heb beloofd dat ze zonder angst door het leven kunnen gaan. Juist omdat ik weet dat dát niet kan. Juist om met dit soort momenten in de toekomst op een andere manier te kunnen omgaan.
Bovendien, ik geloof niet in het wegmaken van patronen, het is een onderdeel van mij en zullen altijd ergens aanwezig blijven. De manier waarop ik mijn lichaam heb geleerd ermee om te gaan is veranderd, en heel soms komt het ‘oude’ toch weer even bovendrijven. Het is wat het is, kan ik nu denken.
Wat deze avond en mijn oude angst me bracht
Wat ik inmiddels ook weet is dat ik, wanneer ik na een hele lange tijd, totaal onverwacht, weer die ziekteangst voel opkomen, ik al snel herken dat mijn lichaam alarmsignalen afgeeft die vanuit iets heel ouds komen. Ik durf dan te vertragen en mezelf te laten voelen. Die pijn en angst erkenning te geven, niets meer of minder. Gewoon bij mezelf blijven zonder oordeel. In mij zit namelijk ook het doorleefd proces en de wijsheid van mijn lichaam die weet hoe het anders kan. Het Vertrouwen!
Wat ik hiermee wil vertellen.
Als jij last hebt van gezondheidsangst en je bent ooit bang dat je het nooit zult leren loslaten: het gaat niet om loslaten. Het gaat erom dat je de spiraal herkent en hem iets minder gelooft. Elke keer weer. Soms gaat dat soepel, soms helemaal niet.
En als jij jezelf betrapt op de gedachte dat je het eigenlijk beter zou moeten weten, of dat je toch echt niet zo'n angstig type bent, of dat het raar is dat je dit nog steeds hebt: dat is de schaamt een laag bovenop de angst. Waarmee we het vaak nog zwaarder voor onszelf maken.
Je mag er last van hebben, je mag af en toe nog bang zijn. Net zoals ik, dat maakt mij geen slechtere coach. Dat maakt mij een mens die precies begrijpt hoe het kan zijn en hoe het ook anders kan als je toch weer overvallen wordt.
Wil je onderzoeken hoe je anders met gezondheidsangst kunt omgaan?
Neem dan gerust contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek via westenwinde.nl.
Reactie plaatsen
Reacties