Sommige ontmoetingen zetten je leven in beweging zonder dat je het op dat moment doorhebt. Dit is het verhaal van een belangrijke ontmoeting in mijn leven.
Een eerste sessie in Bergen
Ik zat tegenover haar, op een kussen op de grond in een monumentaal pand in Bergen. Het gebouw stond tegenover de ruïnekerk en heeft jaren dienstgedaan als gemeentehuis.
Bij het betreden hiervan zag en rook ik de karakteristieke eigenschappen, en het verleden wat het met zich meedroeg, tegelijk met een koele bries op mijn huid. Mijn weg zoekende door de gang die naar links doorliep vond ik de grijze trap die me naar een, zowel letterlijk als figuurlijk, lichte ruimte leidde. Ik werd ontvangen door een subtiele wierooklucht en zachte grote ogen, van de vrouw met wie ik mijn afspraak had gemaakt voor een shiatsu massage.
Het verdriet dat ik niet meer kon wegslikken
Ze omhelsde me met een oprechtheid waar ik ongemakkelijk van werd. Geen idee of het door het gevoel van werkelijk gezien te worden kwam dat ik tijdens het vertellen van waarom ik daar was een verdriet in me voelde opkomen wat zo groot was dat het me beangstigde. Hoe hard ik ook mijn tranen probeerde door te slikken, het kwam in krachtige golven naar buiten.
“Ik wil hier niet over nadenken want dan is er geen weg terug.”
Met ‘hier’ bedoelde ik de twijfels over mijn relatie, dat als ik die eenmaal uit zou spreken bevestigde wat ik al wist: dat ik niet in mijn huwelijk wilde blijven en ik mijn veilige wereldje moest omspitten met alle gevolgen van dien. Maar ook de twijfels over mijn baan die niet meer klopte met wat mijn hart werkelijk verlangde. Ik miste zingeving. Daarnaast was er een allesoverheersende angst voor de dood. Om ernstig ziek te worden, net als mijn moeder. Mijn kind te moeten achterlaten. Eigenlijk alles wat te maken zou hebben met het vervolg van mijn leven schoot daar door mijn hoofd en kwam in één keer tegelijk naar buiten. In die ruimte, bij die vrouw die ik niet kende, waar ik me met alle onveiligheid in mezelf tóch veilig waande.
Liefde die ik niet kon aannemen
Ze knuffelde me, noemde mij een mooie vrouw, uitte haar liefde en genegenheid. Het voelde vréselijk ongemakkelijk en ik wist me amper een houding te geven. Hoe kon iemand van me houden die me niet eens kende? Die geen weet had van hoe onzeker, vals, oneerlijk, jaloers ik kon zijn? Ik vond mezelf helemaal niet mooi en liefde moest toch eerst verdiend worden?
Het riep zóveel weerstand op. Ik hoorde alles wat ze zei maar nam het niet voor waarheid aan. Hoe kon dat ook als ik mezelf niet eens zo zag?
“Waar zijn de vrouwen in je leven?”
Later vroeg ze me: ‘waar zijn de vrouwen in je leven?’
Wat een rare vraag. Ik heb vriendinnen, met en zonder gezinnen, die net zo druk zijn als ik en waarmee een afspraak plannen eeuwen duurt en dan vaak nóg mislukt. Als we samen zijn drinken we wijn. Klagen we over onze mannen, over het werk, hoe moe en druk we zijn. Lachen en gieren we, gaan we soms naar feestjes. Roddelen we over anderen. Soms zelfs over elkaar. Ik had niet veel op met knuffelende, zachte vrouwen en ach, dat moeilijke vrouwengedoe altijd!
Veel later begreep ik wat ze écht bedoelde met deze vraag.
Het zaadje van durven voelen
Toch werd precies daar het eerste zaadje gepland om andere mogelijkheden te onderzoeken, moedig te durven zijn, mijn angsten en vooroordelen aan te kijken in plaats van weg te duiken of te blijven doen wat ik dacht dat het minst schadelijk zou zijn voor mijn omgeving en, zo dacht ik, dus ook voor mij. Om maar zo weinig mogelijk opschudding te veroorzaken.
Wat ik zelf wilde wist ik niet eens. Ik zat vast.
Zonder te oordelen of het van mij over te nemen liet zij het licht schijnen op zaken die ik nog niet had gezien of wilde zien. Gewoon door er te zijn en de juiste vragen te stellen.
Het werd tijd om op zoek te gaan naar voedsel en bedding en alles, ook al mijn weerstand en angst, aan te kijken in plaats van te vluchten.
Waarom ik dit verhaal deel
Dit was mijn eerste sessie bij een lichaamsgerichte therapeut. Een sessie die ik op dat moment niet kon plaatsen, maar die in mij is blijven naklinken. Vanaf die middag wist ik dat ik niet meer terug kon naar de manier waarop ik leefde.
Het werd het begin van een lange weg. Een weg waarin ik leerde wat het is om bij mijn angst te blijven in plaats van eromheen te bewegen. Om verdriet niet weg te slikken, twijfel niet weg te redeneren, woede niet weg te lachen. Om mijn lichaam niet langer als alarmsysteem te behandelen, maar als kompas.
Inmiddels doe ik dit werk zelf. Bij WestenWinde begeleid ik mensen die vastlopen in gezondheidsangst, doodsangst en de neiging om te zorgen voor iedereen behalve zichzelf. Mensen die voelen dat er meer is, maar nog niet weten hoe daar te komen. Mensen die, zoals ik destijds, zoeken naar bedding, naar voeding, naar het lef om hun eigen weg te gaan.
Ik kan dit werk vooral doen omdat ik die weg zelf ben gegaan. Omdat iemand ooit het licht liet schijnen op wat ik nog niet wilde zien, en mij niet liet wegvluchten.
Herken je iets?
Als je iets herkent in mijn verhaal, ben je welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Twintig minuten, telefonisch of online. Je hoeft je niet voor te bereiden. Je hoeft alleen te zeggen wat je bezighoudt.
Reactie plaatsen
Reacties